25 جولای امسال، اولین کودک به دنیا آمده توسط روش IVF یعنی لوئیس جوی برون، 40 ساله می شود. بدین ترتیب از زمان ظهور روش IVF برای درمان ناباروری در انسان 40 سال می گذرد. این روش یکی از توانمند ترین روش ها

پیوند رحم

ظرف سه سال گذشته، از سپتامبر 2014، هشت کودک در دنیا متولد شده اند که مادر آن ها بعد از پیوند رحمی توانایی بچه دار شدن شان را بازیابی کرده بودند.

اسپرم انسان

محققین در انستیتو فرانسیس کریک با همکاری محققین دانشگاه کیوتو، تکنیکی را در موش تست کرده اند که می تواند منجر به درمان نوعی ناباروری ژنتیکی در انسان شود. در این مطالعه آن

محققین دانشگاه ایالتی مونتانا با تبدیل کردن سلول های پوستی یک مرد نابارور به پیش سازهای اسپرمی، توجه جهان را به خود معطوف کرده اند. این مطالعه می تواند امید به درمان ناباروری مردان را زنده نگه دارد.

یک محقق ایرانی توانسته است روش جدیدی را برای تکثیر سلول های بنیادی اسپرماتوگونیایی انسانی مشتق از بیوپسی های کوچک بیضه ای ارائه کند که به موجب آن می توان تعداد سلول کافی برای پیوند موفقیت آمیز در شرایط آزمایشگاهی در اختیار داشت. این سلول ها می توانند به حفظ باروری پسران نابالغی که از سرطان رنج می برند کمک کنند.

بسیاری از مواد شیمیایی فیلتر کننده اشعه ماورای بنفش که به طور معمول در کرم های ضد آفتاب استفاده می شوند با عملکرد سلول های اسپرم انسانی تداخل ایجاد می کنند و برخی از اثرات هورمون زنانه پروژسترون را تقلید می کنند. چنین مطالعاتی می تواند توجیه کند که چرا کسری از ناباروری ها قابل توجیه نیستند.

سلول های بنیادی تخمدان خانم هایی که در سن تولید مثل قرار دارند می توانند به سلول هایی تبدیل شوند که مشابه اووسیت های بالغ هستند و این نشان می دهد که خانم ها می توانند تخمک هایی بیش از آن چه که با آن متولد می شوند تولید کنند.

به گزارش بنیان به نقل ازstem-cells-news،  محققین توانسته اند سلول های بنیادی خط زایایی(Germ line) را در تخمدان های موش بالغ شناسایی و جداسازی کنند که در شرایط in vitro تخمک ها و در شرایط in vivo تخم های مستعد لقاح را تولید می کنند. آن ها توانسته اند با استفاده از تکنیک FACS و پروتکلی مبتنی بر آن از بافت قشری تخمدان انسانی و موشی برای خالص سازی سلول های نادری که از نظر میتوزی فعال هستند استفاده کنند. این سلول ها دارای پروفایل بیان ژنی مشابه با سلول های زایای بدوی هستند. زمانی که وجود این سلول ها در شرایط آزمایشگاهی ثابت شد، این سلول ها می توانند برای چندین ماه تکثیر شوند و به طور خودبخود اووسیت های 30 تا 50 میکرومتری را تولید کنند که از نظر مورفولوژی، بیان ژن و وضعیت هاپلوئید بودن قابل تشخیص هستند. تزریق سلول های خط زایای انسانی که برای بیان GFP مهندسی شده اند به نمونه های قشر تخمدان انسانی منجر به تشکیل فولیکول هایی می شود که یک یا دو هفته بعد از زنوپیوند به موش های ماده دچار نقص ایمنی حاوی تخمک های GFP‌مثبت هستند. بنابراین، تخمدان زنانی که در سن تولید مثل قرار دارند مشابه با این موش های بالغ دارای سلول های زایای نادری هستند که از نظر میتوزی فعال هستند و می توانند در شرایط آزمایشگاهی و in vivo تولید اووسیت کنند.

پزشکان معتقدند که زنان نابارور می توانند ظرف 10 سال آینده مورد پیوند رحم های جدیدی قرار گیرند که از سلول های بنیادی خود آن ها تولید شده است.

به گزارش بنیان به نقل ازmedicalxpress، پروفسور مت برانستورم در سال 2014 اولین پیوند رحم را انجان داد و اجازه داد که زنی سوئدی صاحب نوزاد پسری سالم شود از آن زمان تاکنون وی 9 مورد پیوند مشابه داشته است که منجر به تولید 5 نزواد شده است. وی به تازگی در کنفرانسی که در دانشگاه برینگهام برگزار شد از زیست مهندسی و کاهش فاکتورهای خطرناک در این زمینه گفته است. در حال حاضر، زنانی که متحمل این پیوندها می شوند ناچار به استفاده از داروهای سرکوب کننده ایمنی قوی هستند که به آن ها کمک می کند رحم پیوندی را پس نزنند. وی می گوید اگر بتوانیم با استفاده از سلول های بنیادی خود فرد، رحم های جدیدی را تولید کنند دیگر نیازی به استفاده از داروهای سرکوب کننده ایمنی نیست و در نتیجه فرد با مشکلات کمتری مواجه خواهد بود. برانستورم می گوید که پیش از این توانسته است با استفاده از سلول های بنیادی تکه هایی از بافت رحمی را در رت ها تولید کنند و معتقد است که این روش ظرف 10 تا 15 سال آینده در مورد انسان نیز قابل کاربرد خواهد بود. پیوند رحم به زنانیی که از ناباروری فاکتور رحمی کامل(AUFI) رنج می برند کمک کند. در این عارضه زمانی رخ می دهد که به دلیل مشکلات یا عدم وجود رحم جنین قادر به لانه گزینی نباشد. این عارضه بیش از 12000 نفر را در بریتانیا درگیر کرده است.

محققین بریتانیایی توانسته اند سلول های بنیادی جنینی را به اسپرم تمایز دهند اما این کار با چالش ها و نگرانی هایی همراه است.

به گزارش بنیان به نقل ازstem-cells-news، سلول های بنیادی قابلیت تمایز به انواع سلول های تشکیل دهنده بدن را دارند و می توان از آن ها برای درمان بسیاری از اندام هایی که دچار نارسایی شده اند استفاده کرد. برای مثال در حالت بسیار خوش بینانه فردی که دچار حمله قلبی شده است می تواند قلب جدیدی داشته باشد و فردی که دچار نارسایی کلیوی شده است می تواند کلیه ای جدید داشته باشد. اما در هفته گذشته محققین بریتانیایی اعلام کردند که به یک موفقیت خارق العاده در مطالعات پزشکی دست یافته اند. آن ها سلول های بنیادی را از جنین گرفته و آن را تبدیل به اسپرم انسانی کرده اند.

این محققین می گویند که اسپرم های تولید شده دارای سر و دم بوده و قابلیت تحرک دارند. این اسپرم ها کیفیت لازم برای ایجاد یک زندگی جدید را دارند و می توانند انقلابی در درمان ناباروری ایجاد کنند. اما این کشف به نوبه خود یک مسئله پیچیده نیز به شمار می آید، زیرا با استفاده از این روش می توان اسپرم را از سلول های بنیادی خانم ها نیز تولید کرد و این بدین معنی است که خانم ها برای بچه دار شدن نیاز به وجود یک مرد ندارند. از طرفی با استفاده از این روش می توان از یک رده سلول های بنیادی تعداد زیادی بچه تولید کرد که دقیقا مشابه هستند. چه اتفاق خواهد افتاد؟ این می تواند خطرناک باشد یا خیر به پزشکی و ناباروری کمک کند؟ جواب این سوال نیاز به گذشت زمان دارد.

زوج هایی که در آن ها مرد دارای سطوح بالایی از پاراستامول در ادرارش باشد در مقایسه با آن هایی که مقادیر کمی از این ماده در ادرارشان دارند، مدت زمان بیشتری طول می کشد تا باردار شوند.

به گزارش بنیان به نقل از medicalxpress، پاراستامول که آن را بیشتر تحت عنوان استامینوفن می شناسند، دارویی است که بدون نیاز به نسخه در دسترس افراد است و به طور وسیع برای تسکین درد یا کاهش تب از آن استفاده می شود. هم چنین این ماده یکی از ترکیباتی است که طی روند تجزیه آنیلین در بدن سنتز می شود. آنیلین را در ساختار برخی حشره کش ها و مواد رنگ کننده مواد غذایی و مواد آرایشی می توان مشاهده کرد. در مطالعه ای که اخیر بوسیله محققین انستیتو سلامت ملی(NIH) صورت گرفته است، محققین بیان کرده اند که سطوح بالای ماده پاراستامول در ادرار برخی مردان خاص ناشی از مصرف داروها نیست و این ماده بیشتر ناشی از عوامل محیطی است که فرد در معرض آن قرار دارد. در واقع این مطالعه نشان داده است که چگونه شیوه زندگی و در معرض مواد شیمیایی محیطی قرار گرفتن روی باروری اثر می گذارد. محققین اطلاعات مربوط به 501 زوج در چندین نقطه مختلف تگزاس و میشیگان آمریکا را مورد آنالیز قرار دادند. زنان مورد مطالعه 18 تا 44 سال سن داشتند و همه مردان این مطالعه نیز بالای 18 سال بودند. از همه آن ها نمونه های ادرار گرفته شد و غلظت پاراستامول در آن ها مورد ارزیابی قرار گرفت. غلظت پاراستامول در زنان به طور میانگین 26.6ng/mL بود و در مردان این میزان 13.2 ng/mL بود. اما این مطالعه نشان داد که سطوح بالای پاراستامول برای زنان روی باروری آن ها اثری ندارد اما در مورد مردانی که سطوح بالایی از این ماده را داشتند(بیش از 73.3 ng/mL)، شانس باروری زوجین تا 35 درصد کاهش یافته بود. محققین می گویند که برای رسیدن به قطعیت در مورد این یافته ها نیاز به انجام مطالعه ای وسیع تر است اما با این حال به نظر می رسد این ماده می تواند نقش موثری در باروری یا ناباروری داشته باشد هرچند باید تاثیر این ماده را از نظر منشا، مدت زمان در معرض بودن زوجین و ... نیز بررسی کرد.